තනිවීම, අතරමං වීම සහ මම මාවම හොයා ගැනීම (Lost, Lonely, and Building My Way Out)
මට මේ දවස්වල මාර අවුල්. නිකන් අතරමං වෙලා වගේ. 😔
ඔයාලටත් මේ feeling එක ඇවිත් තියෙනවද? නිකන් ඔලුව ඇතුළේ "Static" සද්දයක් ඇහෙනවා වගේ. බස් එකේ ජනේලෙන් එළිය බලන් යනකොට, හිතුවිලි දාහක් විතර ඔලුව වටේ දුවනවා වගේ. මගේ මොළේ හරියට "Tabs" ගොඩක් open කරපු Browser එකක් වගේ—එක පැත්තකින් මම Notion Widget එකක් හදන හැටි ගැන වද වෙනවා, තව පැත්තකින් අනාගතේ ගැන බයයි. ඒ ඔක්කොම අස්සේ පොඩි හඬක් ඇහෙනවා: "මචං, උඹ මේ කරන දේ ඇත්තටම Enjoy කරනවද?" කියලා.
මට පාලුයි. කතා කරන්න යාලුවෝ නැති පාළුවක් නෙවෙයි. මාව තේරුම් ගන්න "මගේ වගේ මිනිස්සු" (My Tribe) තාම හම්බුනේ නෑ කියන පාළුව.
ගැලීලියෝලා හොයාගෙන යන ගමන (The Search for the "Galileos") 🔭
මම අද මගෙන්ම අහගත්තා: මම මොන වගේ මිනිස්සුද හොයන්නේ?
මට තේරුණා මම හොයන්නේ 'Status Seekers' ලා (තනතුරු පස්සේ දුවන අය) නෙවෙයි කියලා. මම හොයන්නේ යම් කිසි දේකට පිස්සු වැටුනු (Obsessed) මිනිස්සු. බලෙන් යැව්වට නෙවෙයි, ප්රශ්නයකට උත්තරයක් හොයාගන්න ඕන නිසා Library අස්සේ රිංගගෙන ඉන්න මිනිස්සු. තමන් ලියන Code එක වැඩ කරන්න ගත්තම, දවල්ට කන්න අමතක වෙන මිනිස්සු. Hackers ලා, Game Developers ලා... ඒ කට්ට කන එකේ (Grind) ලස්සන දකින මිනිස්සු.
මම හොයන්නේ "ගැලීලියෝලා". මනුෂ්ය වර්ගයා අඟලකින් හරි ඉස්සරහට යවන්න රිස්ක් (Risks) ගන්න මිනිස්සු. එයාලගේ හිත ඇතුලෙ තියෙන අයිඩියා ගින්න නිසා, බාහිර ලෝකේ ගැන වද වෙන්නේ නැති මිනිස්සු.
ප්රශ්නේ කියන්නේ, අපි වටේ ඉන්නේ අපේ දැක්ම (Vision) තේරෙන්නේ නැති කට්ටිය නම්, අපිට අපේ ගමන යන්න ගැම්මක් (Incentive) එන්නේ නෑ. අපි AI පාවිච්චි කරලා ලොකු සංකීර්ණ දෙයක් හැදුවම උන් අහන්නේ "ඉතින් ඕකෙන් මොකක්ද වෙන්නේ?" කියලා විතරයි. ඒ හදපු සිස්ටම් එකේ (Architecture) තියෙන කලාව (Art) උන්ට පේන්නේ නෑ.
මම කවුද? මම Builder කෙනෙක්. (I Am a Builder) 🏗️
මේ මානසික අවුල් අස්සේ මට එක දෙයක් තේරුණා. මම මගෙන්ම ඇහුවා, "මම කවුද?" කියලා.
උත්තරේ "ශිෂ්යයෙක්" නෙවෙයි. "Engineer කෙනෙක් වෙන්න යන කෙනෙක්" විතරක් නෙවෙයි.
මම Builder කෙනෙක්.
මම ආස දේවල් හදන්න, නිර්මාණය කරන්න. ඒක සරලයි. ඔයා Builder කෙනෙක් නම්, ඔයාට සතුට ලැබෙන්න ඕන අන්තිමට ලැබෙන අත්පොළසන් නාදයෙන් නෙවෙයි; ඒක හදන ක්රියාවලියෙන් (Process).
මම මෙච්චර කල් බය වුණා ගමනාන්තය (Destination) ගැන. "Success වෙයිද?", "Investors ලා හම්බෙයිද?" කියලා. ඒක නිසා මට ලෝකේ පරණම සත්යය අමතක වුණා: ගමනාන්තය නෙවෙයි, වැදගත් වෙන්නේ ගමන.
ලෝකෙට පෙන්නන්න (Showmanship) 🎭
තමන් කරපු දේ ලෝකෙට පෙන්නන එකේ වැරැද්දක් නෑ. ඇත්තටම නිර්මාණකරුවෝ විදියට අපි ඒක කරන්න ඕන. ඒක උඩඟුකම (Arrogance) නෙවෙයි; ඒක "Showmanship" එක.
අපි අපිවම Brand කරන්න ඕන "සාර්ථක වෙන්න බලන් ඉන්න අය" විදියට නෙවෙයි; "මේ මොහොතේ වැඩ කරන අය (Currently Building)" විදියට. Perfect Prototype එකක් එනකම් හරි Perfect Team එකක් ලැබෙනකම් හරි බලන් ඉන්න එක නවත්තන්න ඕන. මට තියෙන්නේ නිකන්ම හදන්න (Build) විතරයි. හදලා ලෝකෙට පෙන්නන්න.
මගේ මිනිස්සු (My Tribe) මට තාම හම්බුනේ නැත්නම්, මම මගේම "Bat-signal" එක හදනවා. මම කොච්චර හොඳ, අවංක දේවල් හදනවද කියන්නේ, මගේ ජාතියේ උන්ට (Fellow Builders) මාව ඉබේම හොයාගෙන එන්න වෙනවා.
උත්තර නැති ප්රශ්න (To The Unanswered Questions) ❓
මට තාම ප්රශ්න තියෙනවා. මට තාම සැකයි මගේ විනය (Discipline) ගැන. මට තාම හිතෙනවා වෙන වෙන දේවල් වලට අවධානය යොමු කරන්න (Distracted). ඒත් මම ඉගෙන ගනිමින් ඉන්නවා "අතරමං වෙන එකේ අවුලක් නෑ" කියලා.
මම තෝරා නොගත්ත පාරක අන්ධයෙක් වගේ යනවාට වඩා, අතරමං වෙලා හරි ප්රශ්න අහන එක හොඳයි. මට උත්තර නැති ප්රශ්න තිබුනාට කමක් නෑ. මොකද මම දන්නවා මම මොනවා හරි හදනකම් (Building), මම ඉන්නේ හරි පාරේ කියලා.
ඉතින් අද ඔයාටත් මම වගේම විසිරුණු ගතියක් (Scattered) දැනෙනවා නම්, මට කියන්න තියෙන්නේ මෙච්චරයි: නිකන් ඉන්න එපා, මොනවා හරි හදන්න (Just Build). ප්රතිඵලය ගැන වද වෙන්න එපා. කරන වැඩේට (Process) ආදරේ කරන්න. ඉතුරු ටික ඉබේම වෙයි. 🥃